Środki odwoławcze w Prawie zamówień publicznych
Od dnia 29 stycznia 2010 r. zaczęły obowiązywać przepisy ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o zmianie ustawy Prawo zamówień publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U Nr 223, poz. 1778). Znacznym zmianom uległ system środków ochrony prawnej. Na mocy nowelizacji zlikwidowano instytucję protestu, jako mało efektywną z uwagi na fakt, iż stanowił on środek ochrony prawnej rozpoznawany przez samego zamawiającego. Przysługujące obecnie stronom środki ochrony prawnej to odwołanie i skarga do sądu okręgowego.
Odwołanie przysługuje wyłącznie w przypadku:
1. czynności zamawiającego niezgodnej z przepisami ustawy podjętej w postępowaniu o udzielenie zamówienia;
2. zaniechania czynności, do której zamawiający jest zobowiązany na podstawie ustawy.
Ponadto, zgodnie z najnowszą nowelą, możliwość złożenia odwołania, przysługuje, gdy wartość zamówienia jest poniżej kwot określonych w Rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2009 r. w sprawie kwot wartości zamówień oraz konkursów, od których jest uzależniony obowiązek przekazywania ogłoszeń Urzędowi Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich. W przetargach o wartości niższej niż w przetargach poniżej tzw. progów unijnych – 125 tys., 195 tys. lub 4.845 mln euro (w zależności od rodzaju zamówienia i tego, kto je ogłasza) - odwołanie będzie przysługiwać wyłącznie wobec następujących czynności:
• wyboru trybu negocjacji bez ogłoszenia, zamówienia z wolnej ręki lub zapytania o cenę;
• opisu sposobu dokonywania oceny spełniania warunków udziału w postępowaniu ( z orzecznictwa sądowego, które pozostaje w pełni aktualne, wynika, że również samych warunków);
• wykluczenia odwołującego z postępowania o udzielenie zamówienia;
• odrzucenia oferty odwołującego.
W praktyce nie da się więc np. podważyć poprawności konkurencyjnej oferty. Jedyne co może wówczas zrobić przedsiębiorca, to przesłać zamawiającemu informację o zaobserwowanych nieprawidłowościach . Niestety ustawa nie nakłada na zamawiającego żadnych obowiązków w tym zakresie; nie musi on na nie w żaden sposób reagować.
Odwołanie można obecnie wnosić bezpośrednio do Krajowej Izby Odwoławczej, przy czym jest także możliwość złożenia go wersji elektronicznej opatrzonej bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu. Obowiązkiem odwołującego się jest przesłanie kopii odwołania zamawiającemu – bez załączników, pisemnie, faksem lub droga elektroniczną – przed upływem terminu do wniesienia odwołania. Odwołanie wnosi się zasadniczo w terminie 10 dni od dnia przesłania informacji o czynności zamawiającego, stanowiącej podstawę jego wniesienia – jeżeli zostały przesłane pisemnie, faksem, drogą elektroniczną, albo w terminie 15 dni – jeżeli zostały przesłane w inny sposób (np. pocztą). Jednakże w przypadku, gdy wartość zamówienia będzie mniejsza niż w/w unijny próg, będzie to termin odpowiednio 5 dniowy i 10 dniowy. Nowela zakłada także dodatkowe modyfikacje terminu do wniesienia odwołań w zależności od tego, czego będą one dotyczyć.
Istotną zmianą jest to, że zarówno wnoszący odwołanie, jak i przystępujący do postępowania staną się uczestnikami postępowania odwoławczego, jeżeli będą mieli w tym interes. Dotychczas ustawa wymagała od nich wykazania interesu prawnego. A zatem prawo do składania odwołania przysługuje obecnie każdemu podmiotowi, który ma interes w uzyskaniu zamówienia i który poniósł lub może ponieść szkodę w wyniku domniemanego naruszenia.
Środkiem prawnym przysługującym przedsiębiorcy, w razie niepowodzenia w postępowaniu przed Krajowa Izbą Odwoławczą, będzie tak jak dotychczas – skarga do sądu. Nowela określa precyzyjnie wymagania formalne skargi i nie dopuszcza możliwości rozszerzenia żądań w toczącym postępowaniu ani występowania z nowymi żądaniami. Tak jak obecnie, od wyroku sądu lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przedsiębiorca nie będzie mógł wnieść skargi kasacyjnej. Będzie ją mógł złożyć jednak Prezes Urzędu – w terminie 6 miesięcy, na takich zasadach jak Prokurator Generalny.
Natomiast w przypadku, w którym przedsiębiorcy nie będzie przysługiwać odwołanie, ustawodawca przewiduje możliwość wyrażenia niezadowolenia przez poinformowanie zamawiającego – w terminie przewidzianym do wniesienia odwołania – o niezgodnej z przepisami ustawy czynności podjętej przez zamawiającego lub zaniechaniu czynności, do której jest on zobowiązany na podstawie ustawy. Jednakże należy taką możliwość traktować jedynie jako formę „wyrażenia swojego niezadowolenia”, bowiem nawet jeśli zamawiający nie podzieli argumentów przedsiębiorcy, ten nadal nie będzie on miał możliwości zaskarżenia decyzji zamawiającego w tym zakresie, ani w odwołaniu ani tym bardziej w skardze do sądu.
(apl. radc. Anna Panek)
ZOBACZ INNE ARTYKUŁY Z DZIAŁU: zamówienia publiczne
artykuły
W polskiej praktyce praca świadczona poprzez agencje pracy tymczasowej jest stosunkowo nową formą zatrudniania, której zasady funkcjonowania uregulowane są w ustawie o zatrudnianiu pracowników tymczasowych z dnia 9 lipca 2003 r. (Dz. U 2003 nr. 166, poz. 1608 ze zm.). Najczęstszym powodem korzystania z usług pracowników tymczasowych jest zapotrzebowanie na pracowników do realizacji nowych projektów, których czas trwania jest ograniczony lub też firma nie może pozwolić sobie na zwiększanie liczby pracowników, a spotrzebuje wykonać dane zadania.
Własność nieruchomości może przysługiwać kilku osobom jednocześnie. Współwłasność może być współwłasnością w częściach ułamkowych lub współwłasnością łączną. W przypadku gdy jest współwłasność w częściach ułamkowych każdy ze współwłaścicieli może żądać zniesienia współwłasności. Współwłasność może być zniesiona na mocy umowy stron lub w postępowaniu nieprocesowym toczącym się przed sądem.
"Sprzedałam połowę domu po wydzieleniu współwłasności. Pytanie: Czy Sąd Ksiąg Wieczystych ma prawo wydać drugiemu współwłaścicielowi pełną wersję Aktu Notarialnego Kupna -Sprzedaży?" - odpowiedź na pytanie użytkownika serwisu radca24.pl
Żadna inwestycja nie dojdzie do skutku, jeśli brak jest przepisów miejscowych dotyczących zagospodarowania przestrzennego. Podstawowym aktem jest plan zagospodarowania. Co zrobić, gdy takiego planu brak? Wystarczy wystąpić o decyzję o warunkach zabudowy.