czy pożyczka udzielona przez przedsiębiorcę podlega podatkowi od czynności cywilnoprawnych (PCC)?
Przedsiębiorcy - nie będący bankami - często udzielają pożyczek innym osobom. Czy do takich pożyczek ma zastosowanie ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych?
Odpowiedź na to pytanie uzależniona jest od statusu podmiotu udzielającego pożyczkę. Jeśli przedsiębiorca ten nie jest płatnikiem podatku od towarów i usług ("VATowcem"), wówczas umowa pożyczki będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych (PCC) na podstawie przepisu art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 9 IX 2000 r. (Dz. U. nr 86, poz. 959 - ze zm. - dalej jako: ustawa o PCC). Obowiązek zapłaty podatku będzie ciążył na biorącym pożyczkę (art. 4 [lt 7 ustawy o PCC), zaś jego wysokość wyniesie 2% wartości (kwoty) pożyczki (art. 7 ust. 1 pkt 4 oraz art. 6 ust. 1 pkt 7 ustawy o PCC).
Jeśli natomiast udzielający pożyczkę jest płatnikiem podatku VAT, to wówczas pożyczka taka będzie zwolniona z podatku PCC na podstawie przepisu art. 2 pkt 4 lit. b ustawy o PCC, w zw. z art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 III 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 - ze zm., dalej jako: ustawa o VAT). Wyjaśnienia wymaga powołany przepis ustawy o VAT. Otóż stanowi on, że "zwalnia się od podatku usługi wymienione w załączniku nr 4 do ustawy". Sięgnąć zatem należy do treści przywołanego załącznika, który pod pozycją 3 wymienia "Sekcję J ex (65-67)" - tj. "usługi pośrednictwa finansowego". PKWiU z 1997 r. zawiera pod pozycją 65 usługi "65.22.10-00.00 Usługi udzielania pożyczek, świadczone poza systemem bankowym", a więc udzielenie pożyczki przez podmiot niebędący bankiem. Klasyfikację PKWiU 1997 r. należy stosować do 31 XII 2009 r. - wyłącznie dla celów fiskalnych - na podstawie § 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. Nr 207, poz. 1293 - ze zm.).
Zobacz inne publikacje z działu: prawo podatkowe
artykuły
W polskiej praktyce praca świadczona poprzez agencje pracy tymczasowej jest stosunkowo nową formą zatrudniania, której zasady funkcjonowania uregulowane są w ustawie o zatrudnianiu pracowników tymczasowych z dnia 9 lipca 2003 r. (Dz. U 2003 nr. 166, poz. 1608 ze zm.). Najczęstszym powodem korzystania z usług pracowników tymczasowych jest zapotrzebowanie na pracowników do realizacji nowych projektów, których czas trwania jest ograniczony lub też firma nie może pozwolić sobie na zwiększanie liczby pracowników, a spotrzebuje wykonać dane zadania.
Własność nieruchomości może przysługiwać kilku osobom jednocześnie. Współwłasność może być współwłasnością w częściach ułamkowych lub współwłasnością łączną. W przypadku gdy jest współwłasność w częściach ułamkowych każdy ze współwłaścicieli może żądać zniesienia współwłasności. Współwłasność może być zniesiona na mocy umowy stron lub w postępowaniu nieprocesowym toczącym się przed sądem.
W razie oddalenia wniosku o zwolnienie strony od kosztów sądowych, przewodniczący sądu powinien wezwać tę stronę do uiszczenia należnej opłaty także wtedy, gdy stronę reprezentuje radca prawny lub adwokat - tak wynika z orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia 2007 r.
"Przejęcie przez Państwo na własność przedsiębiorstwa, na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej (Dz. U. Nr 3, poz. 17 ze zm.) w związku z art. 6 ust. 1 tej ustawy, nie obejmowało przejęcia własności nieruchomości włączonej do tego przedsiębiorstwa, która nie należała do przedsiębiorcy, lecz stanowiła własność osoby trzeciej" - orzekł NSA w opublikowanej uchwale z dnia 5 listopada 2007 r.