Obliczanie terminów w prawie pracy
"Sposób liczenia terminów określonych w art. 112 Kodeksu cywilnego nie ma zastosowania do okresów, od których zależy nabycie uprawnień pracowniczych - np. określonych w art. 153 czy 156 § 1 KP" - orzekł Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 19 grudnia 1996 r. (I PKN 47/96, opublikowany w OSNP 1997/17/310).
Zgodnie z tezą wyroku, nabycie przez pracowników uprawnień uzależnionych od upływu okresów miesięcznych czy rocznych następuje z upływem ostatniego dnia okresu, nie zaś pierwszego dnia po upływie tego okresu. Oznacza to, że termin miesięczny dla osoby zatrudnionej 1 stycznia, kończy się 31 stycznia, a nie - 1 lutego.
Sąd Najwyższy wskazał, że przepisy kodeksu cywilnego (w tym art. 112 k.c. dotyczącego terminów) stosuje się odpowiednio i wyłącznie wtedy, gdy nie jest to sprzeczne z zasadami prawa pracy.
Z kolei w uchwale z dnia 21 maja 1991 r. (sygn. I PZP 16/91, OSNCP 1992 z. 1 poz. 10) Sąd Najwyższy wskazał, że liczenie terminów winno być zgodne z potocznym sposobem jego dokonywania, odrzucając przepisy kodeksu cywilnego w tym zakresie.
Oba orzeczenia mają fundamentalne znaczenie dla obliczania np. urlopu wypoczynkowego czy nagród jubileuszowych.
(dodał: Hubert Schwarz)
Tagi: prawo pracy
artykuły
W polskiej praktyce praca świadczona poprzez agencje pracy tymczasowej jest stosunkowo nową formą zatrudniania, której zasady funkcjonowania uregulowane są w ustawie o zatrudnianiu pracowników tymczasowych z dnia 9 lipca 2003 r. (Dz. U 2003 nr. 166, poz. 1608 ze zm.). Najczęstszym powodem korzystania z usług pracowników tymczasowych jest zapotrzebowanie na pracowników do realizacji nowych projektów, których czas trwania jest ograniczony lub też firma nie może pozwolić sobie na zwiększanie liczby pracowników, a spotrzebuje wykonać dane zadania.
Własność nieruchomości może przysługiwać kilku osobom jednocześnie. Współwłasność może być współwłasnością w częściach ułamkowych lub współwłasnością łączną. W przypadku gdy jest współwłasność w częściach ułamkowych każdy ze współwłaścicieli może żądać zniesienia współwłasności. Współwłasność może być zniesiona na mocy umowy stron lub w postępowaniu nieprocesowym toczącym się przed sądem.
Żadna inwestycja nie dojdzie do skutku, jeśli brak jest przepisów miejscowych dotyczących zagospodarowania przestrzennego. Podstawowym aktem jest plan zagospodarowania. Co zrobić, gdy takiego planu brak? Wystarczy wystąpić o decyzję o warunkach zabudowy.
Darowizna udziału w nieruchomości a zasiedzenie innego udziału w gruncie - odpowiedź na pytanie użytkownika serwisu radca24.pl